(EL) (EN) (PDF) – Φυσικοθεραπεία στην κλινική διαχείριση παιδιών με εγκεφαλική παράλυση: ορολογία | B.X. Σκουτέλης, Z. Δημητριάδης


Snap4.png

Η εγκεφαλική παράλυση είναι η κύρια αιτία της παιδικής αναπηρίας, με την πλέον συχνή παραπομπή για φυσικοθεραπεία από ειδικούς ιατρούς, όπως παιδονευρολόγους, φυσιάτρους και ορθοπαιδικούς χειρουργούς. Οι παρα- δοσιακές φυσικοθεραπευτικές μέθοδοι, γνωστές ως προσεγγίσεις νευροδι- ευκόλυνσης, όπως οι Bobath/νευροεξελικτική αγωγή, Ayres/αισθητηριακή ολοκλήρωση, Vojta κ.ά., που αναπτύχθηκαν στα μέσα του 20ού αιώνα για την κλινική διαχείριση των παιδιών με εγκεφαλική παράλυση, εστιάζουν σε στρα- τηγικές αποκατάστασης των σωματικών βλαβών για την επίτευξη λειτουργίας. Η ανάδυση νέων αντιλήψεων για τον έλεγχο της κινητικής ανάπτυξης, όπως η θεωρία των δυναμικών συστημάτων, βάσει μελετών νευροεπιστήμης και εμβιομηχανικής, καθώς και του οικογενειοκεντρικού μοντέλου υπηρεσιών αποκατάστασης των παιδιών, εξέλιξε την παιδονευρολογική φυσικοθεραπεία, αναμορφώνοντας κάποιες παραδοσιακές προσεγγίσεις και δημιουργώντας νέες, εναλλακτικές στρατηγικές παρέμβασης. Οι νέες αυτές στρατηγικές πα- ρέμβασης, που αποκαλούνται γενικά με τον όρο «λειτουργική προσέγγιση», κατευθύνονται στην εκμάθηση και στη βελτιστοποίηση αυτοκινούμενων λειτουργικών δραστηριοτήτων, μέσω αλλαγών στις παραμέτρους του πε- ριβάλλοντος ή της δραστηριότητας, και όχι στην «κανονικοποίηση» των κινητικών προτύπων. Η λειτουργική προσέγγιση βασίζεται στις εξής κύριες πέντε αρχές: (α) Ο καθορισμός συγκεκριμένων, μετρήσιμων, επιτεύξιμων/ λειτουργικών, ρεαλιστικών και χρονικά περιορισμένων (specific, measurable, attainable/action-oriented, realistic, time-limited [SMART]) στόχων, (β) ο θεραπευτής ως «δάσκαλος» ή «προπονητής» του παιδιού, της οικογένειας και των ατόμων της κοινότητας που παρέχουν βοήθεια, (γ) το παιδί ως «ενεργός επιλυτής προβλημάτων» (χωρίς θεραπευτικούς χειρισμούς διαδικασία), (δ) η επαναλαμβανόμενη εξάσκηση σε λειτουργικές συνθήκες και (ε) η ενεργή συμμετοχή της οικογένειας σε όλες τις φάσεις της παρέμβασης (αξιολόγηση, λήψη απόφασης, στοχοθεσία, εφαρμογή στην καθημερινή ζωή). Οι τρέχουσες, αξιόπιστες κλινικές μελέτες υποστηρίζουν την ισοδύναμη αποτελεσματικό- τητα της λειτουργικής προσέγγισης, έναντι των παραδοσιακών μεθόδων παρέμβασης, σε παιδιά με εγκεφαλική παράλυση.


The evolution of physiotherapy in the clinical management of children with cerebral palsy: A functional approach V.C. SKOUTELIS, Z. DIMITRIADIS

Cerebral palsy is the leading cause of childhood disability, with the most common referral for physiotherapy treatment by such medical specialists as child neurologists, physiatrists and orthopedic surgeons. The traditional physiotherapy methods, the so-called neurofacilitation approaches, including the Bobath neurodevelopmental treatment, the Ayres sensory integration, the Vojta approach, etc., which were developed in the middle of 20th century for the clinical management of children with cerebral palsy, focus on remediation strategies of body impairments for achieving function. Emerging new perspectives on the control of motor development, such as the dynamic systems theory, based on both neuroscientific and biomechanical studies, and the family-centered model of children’s rehabilitation services, have led to an evolution in pediatric neurological physiotherapy, with modification of some traditional approaches and development of new, alternative intervention strategies. These new intervention strategies, covered generally by the term “functional approach”, are directed at learning and optimizing self-initiated functional activities, via changes in the environmental or task parameters, instead of the “normalization” of movement patterns. The functional approach is based on the following five principles: (a) Establishment of specific, measurable, attainable/ action-oriented, realistic and time-limited (SMART) goals, (b) use of the therapist as the “teacher” or “coach” of the child, the family and the community assistance providers, (c) designation of the child as the “active problem solver” (i.e., hands-off process), (d) repetitive practice in functional situations, and (e) active participation of the family in all the phases of intervention (i.e., evaluation, decision making, goal setting, application in everyday life). Current, reliable clinical studies support the equivalent efficacy of the functional approach, compared with the traditional intervention methods, for children with cerebral palsy.

PDF file, 10 pages

via: www.mednet.gr


Shared by:

Advertisements

One thought on “(EL) (EN) (PDF) – Φυσικοθεραπεία στην κλινική διαχείριση παιδιών με εγκεφαλική παράλυση: ορολογία | B.X. Σκουτέλης, Z. Δημητριάδης

Leave a comment

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s